یک روانشناس معتقد است، به دلیل محدود شدن ارتباطات اجتماعی در ایام کرونا آموزش روابط اجتماعی توسط مدرسه، محیط اجتماع و محیط های آموزشی محدود شده است بنابراین والدین مسئولیت سنگین تری برای آموزش ارتباطات اجتماعی به کودکان دارند.

به گزارش ایکنا، طی یک سال گذشته با شیوع ویروس کووید ۱۹ سبک زندگی افراد با تغییرات متعددی مواجه شده است. اعمال محدودیت در رفت و آمدهای خانوادگی، تعطیلی برخی مشاغل، ارائه آموزش های مجازی به دانش آموزان و دانشجویان و . پیامدهای مختلفی برای خانواده به همراه داشته و روال طبیعی و سابق زندگی افراد را بر هم زده است. شرایط جدید کرونایی اگر با مدیریت و برنامه ریزی همراه باشد می تواند به فرصتی بهینه در ابعاد مختلف برای خانواده ها تبدیل شود اما این مهم نیاز به آموزش خانواده برای قرار گرفتن در مسیر صحیح دارد.

یکی از موضوعاتی که در این برهه خاص زمانی باید مورد توجه قرار گیرد آموزش مسائل و ارتباطات اجتماعی به کودکان است. با محدود شدن رفت وآمدها و عدم حضور بچه ها در مدرسه، دومین محیط آموزشی که بچه ها در آن ارتباطات اجتماعی را یاد می گرفتند، عملاً حذف شده، بنابراین لازم است خانواده ها به این خلأ آموزشی توجه داشته باشند.

بدین جهت خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا) در راستای رسالت آموزشی خود اقدام به ارائه بسته های آموزشی برای خانواده ها در محورهای مختلف کرده که در همین راستا <<سیما فردوسی >>، روانشناس بالینی و کارشناس خانواده به بیان نکاتی مهم در موضوع آموزش خانواده ها پرداخته است.

در ادامه، سومین قسمت از این بسته های آموزشی با موضوع <<ارتباطات اجتماعی کودکان در دوران کرونا>> از سوی سیما فردوسی، روانشناس بالینی و خانواده ارائه می شود:

یکی از حیطه های رشدی در کودکان و نوجوانان رشد اجتماعی آنهاست؛ یعنی چگونه یاد بگیرند که تعامل داشته باشند، ارتباط برقرار کنند، با دیگران صحبت کنند و از این ارتباطات اجتماعی لذت ببرند. در این ارتباطات اجتماعی است که بچه ها خیلی چیزها یاد می گیرند.

بچه ها وقتی با دوستان و گروه همسالان خود باشند و البته این دوستان، دوستان خوبی باشند، از آن ها و از بزرگ ترها خیلی چیزها یاد می گیرند. در ایام غیر کرونا وقتی بچه ها مدرسه می رفتند، معلم ها رفتارهای اجتماعی آنها را می دیدند و اگر آداب معاشرت، تشکر کردن، ارتباطات اجتماعی . بچه اشتباه بود یا بچه ها رفتار اشتباهی را نشان می دادند، معلم ها متوجه می شدند که رفتار آنها اشتباه است و تذکر می دادند.

خیلی چیزها را باید در خانواده یاد بگیریم اما بعضی از رفتارها در خانواده یا الگویی ندارد، یا آموزشی برای آن ارائه نمی شود و بچه ها فقط در اجتماع است که این رفتارها را دیده و یاد می گیرند. پس اجتماع دومین مکان برای یادگیری است. مدرسه هم از مکان های اجتماعی است و بسیاری از رفتارهایی که بچه ها در خانه یاد نگرفته اند در مدرسه و توسط معلم، مشاور و . می آموزند.

نکته دیگر این است که ممکن است بچه ها رفتاری را به غلط یاد گرفته باشند؛ مثلاً رفتاری را در خانواده یاد گرفته اند که رفتار صحیحی نبوده ولی در خانواده کسی نبوده که به بچه غلط بودن رفتارش را تذکر بدهد و شاید بعضی مواقع خود خانواده هم همان رفتار غلط را داشته که بچه آن را یاد گرفته، در اینجا مدرسه با اصلاح رفتار می پرداخت و یا در سایر اجتماعاتی که بچه ها در آن حضور پیدا می کردند مثلاً کلاس های ورزشی، هنری و رفت وآمدها و میهمانی ها، بچه ها می توانستند بسیاری از رفتارهای درست اجتماعی و آداب معاشرت و . را یاد بگیرند که اکنون اینها کم شده است.

پس وظیفه والدین برای آموزش رفتارهای اجتماعی به بچه ها سنگین تر شده است.

خانواده ها یک روز در هفته باید دور هم بنشینند و صحبت کنند که چه رفتاری خوب است و چه رفتاری بد است. به لحاظ اجتماعی ما مسئول رفتارهای خودمان و فرزندانمان هستیم و باید به بچه ها یاد بدهیم که کدام رفتار اجتماع پسند نیست و کدام اجتماع پسند است.

مقالات بیشتر:بهترین روانشناس کودک و نوجوان پونک

سال گذشته ۲۰۰ هزار دلار فرش تولیدی استان مرکزی به خارج از کشور صادر شد

میشائل هایدن که بود؟

یادداشت رسیده | تهاجم فرهنگی چگونه عمل می کند؟

ها ,بچه ,اجتماعی ,خانواده ,یاد ,ارتباطات ,بچه ها ,ارتباطات اجتماعی ,ها در ,که بچه ,خانواده ها ,آموزش ارتباطات اجتماعی

مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما

آخرین مطالب این وبلاگ

محل تبلیغات شما محل تبلیغات شما

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

تبلیغات متنی
topasatid qwqwqw1 amoozeshcenter nasrialupec danestani90 zahraamini aynazroomi englishteachershall forairsss zoomgi